پسرای محترم، چرا اینجوری‌این؟ چرا یه کاریو می‌گین انجام می‌دین که کسی هم ازتون نخواسته ولی انجامش نمی‌دین. ینی هیچی نگین سنگین تر نیستین؟ تا وقتی کسی ازتون چیزی نخواسته، چرا رو هوا حرف می‌زنین؟ یا مثلا می‌گین پنج دقیقه دیگه میام، پنج دقیقه‌تون معنیش 3 ساعت دیگه‌ست. اصلا راجب مسائل مهم صحبت نمی‌کنما. چیزای ریز و معمولی، ولی همینا جمع می‌شن می‌شن ناخون روی تخته سیاه روانم. برای مثال بدون هیچ دلیلی یا اینکه من چیزی بخوام می‌گه «امشب این کارو می‌کنم»، اینجوری یه انتظار تو ذهنم شکل می‌گیره، بعد انجامش نمی‌ده. خب نگو! نگو! کسی نخواسته ازت!!!! حرف نزنی نمی‌گن لالی!!!

کاش این مختص یک نفر بود. بارها تو افراد مختلف این رفتارو مشاهده کردم، همه هم مذکر. چتونه؟؟؟؟

ینی تو این دنیا فقط منم که یه حرف می‌زنم احساس می‌کنم رو سنگ حکاکیش کردن و اگه به موقع انجامش ندم بزرگ ترین عذاب وجدان دنیا رو می‌گیرم؟ حتی سر چیزای کوچیک؟؟؟؟؟

+عصبی‌ام. به شدت.