من خیلی آدم بدیم نه؟ نمی‌دونم چرا اینجوریم. اگه قرار باشه یه چیزو از غرب و اروپا بیارم ایران اون وجود نداشتن تعارفه. من اصلا نمی‌تونم مهمون سرزده رو تحمل کنم. ینی اصلا نمی‌تونم قبول کنم یکی بدون اینکه یکی دو روز قبلش بهم خبر بده بخواد پاشه بیاد خونه‌م. مگه اینکه دوست صمیمیم باشه که در اون صورت هم منو می‌شناسه و اینکارو نمی‌کنه. من نیاز دارم آمادگی قبلی داشته باشم. الان پریودم، از باشگاه اومدم لِهِ لِه. قشنگ جنازه‌ام، باید غذا درست کنم بخورم، برم دوش بگیرم بعد لش کنم. ولی احتمال داره یکی از فامیلامون با خونوادش برای خواب بیاد خونه‌م. من نمی‌خوامممممم! من یه دختر مجردم که تنها زندگی می‌کنم. اصلا احساس راحتی نمی‌کنم مهمون در حد خونواده بپذیرم!!! زن و شوهر و بچه! خجالت می‌کشم. بلد نیستم مثل مامانا پذیرایی کنم. بدم میاد الکی تظاهر کنم که خوش اومدین و هی لبخند بزنم!!!!!!! بلد نیستم!!! من از تعارف کردن بدم میاد! دلم می‌خواد بگم نه، من شرمنده‌م ولی امروژ امکان پذیرفتن مهمون روندارم، مخصوصا وقتی از قبل نمی‌گن که حداقل باشگاه نمی‌رفتم. می‌شستم چیز میز واسه پذیرایی آماده می‌کردم. خونه رو جارو میزدم. من آخر هفته ها خونه رو تمیز می‌کنم. نیاین. خیلی آدم بدیم؟ خب چرا خدا اینجوری خلقم کرده؟ چرا مثل بقیه نیستم عاشق مهمونن؟ کلی تعارف و از این حرفای قشنگ قشنگ که مامانا می‌زنن رو بلدن؟؟؟